တစ္ခ်ိန္က
ကၽြန္ေတာ္ အညာအထက္မွာ
တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတုန္းက
လူႀကည့္ေတာ့
ရိုးသားတဲ့ပံုနဲ႔ ခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္
တရားေရးအဆင့္- ၄ ေအာင္လို႔
လာမိတ္ဆက္တယ္ .....
သူသင္တန္းတက္ဖို႔
အစစ ဆရာအစ္ကိုလိုခင္တဲ့
လိႈင္သာယာမနတကို အကူအညီေတာင္းၿပီး
အစစ ေငြေၾကးကစတဲ့
အကူအညီေတြကို ေပးဖို႔
တတ္ႏို္င္သမွ် ႏႈတ္နဲ့ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္ .....
ျမန္မာျပည္ေျမာက္ဖ်ား ၿမိဳ႕ေတာ္္မွ
သူတာဝန္က်ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးဝမ္းသာခဲ့တယ္ ...
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့
သူ႔မိသားစုကို အတြင္းက်က်သိလို႔
ေက်းဇူးသိတတ္တဲ့ သားႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွာပါလို႔
စိတ္ထဲက ထင္ေနလို႔ .....
ကၽြန္ေတာ္ ခ်င္းေတာင္တန္းဆီ
ေျပာင္းရခါနီး လာလည္တယ္ .....
ေစ်းႀကီးတဲ႔ ပစၥည္းေတြကို သံုးၿပီး ဝတ္ၿပီးေပါ့
စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာင့္ျဖစ္တာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္အတိုင္း
မေနမထိုင္တတ္ ေျပာမိတယ္ ....
မင္းဘဝနဲ႔ မင္းဝင္ေငြနဲ႔ မင္းရာထူးနဲ႔
လိုက္ေအာင္ေနလို႔
မ်က္နွာေတြ ရဲၿပီး ေနာက္ပိုင္း
ဖုန္းမဆက္ မလာေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းေလရာမွာ
သူနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး
ေကာင္းသတင္းမၾကားရဘဲ
အဆိုးသတင္းေတြ၊ အေၾကြးသတင္းေတြ
ေငြေခ်းသြားတဲ့သတင္းေတြ
အရမ္းအသံုးႀကီးတဲ့သတင္းေတြ
ဒါေတြက ပဲ့တင္ရိုက္လာတယ္။
တစ္ေန႔က
သူ႔ကိုသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အဲဒီၿမဳိဳ႕က စာေရးေလး
ဖုန္းဆက္လာတယ္ ....
သူ Dismiss ျဖစ္သြားတယ္တဲ့
အမႈေတြနဲ႕ တိမ္းေနတယ္တဲ့ ....
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အတြက္ အကူအညီေတာင္းခဲ့တဲ့ ဆရာမ်ားကို
မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ လူၾကည့္မွားသြားတယ္ ......
ဘဝဆိုတာကို
ေနတတ္ ထိုင္တတ္မွ ........
ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကို သိေနမွ .......
မိသားစုကို အမွန္အတိုင္း သိတတ္မွ .....
လူဆိုတာ .....
ေလာကႀကီးမွာ လူရယ္လို႔ ရပ္တည္ႏိုင္မွာပါ ....
ကၽြန္ေတာ္ေလ
ေနာက္ဆံုးေတာ့
အလႊဲဇယားတစ္ခုကို ေရးဆြဲမိပါလား .........
လားရိႈးၿမိဳ႕
၂၀.၉.၂၀၁၄
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
၂၂-၈-၂၀၂၄ ရက်နေ့မှ ၁၇-၈-၂၀၂၅ ရက်နေ့ထိ ခေတ္တနားခို နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းလေးပါ
No comments:
Post a Comment