တစ္ခါတုန္းက .....
တကၠသိုလ္မွာ
အခန္းေဖာ္ ကြယ္လြန္ေလသူက
ပထမႏွစ္တက္စ ၁၉၈၅ ခု၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၄ ရက္
မွတ္မွတ္ယယ ခရစ္စမတ္အႀကိဳညမွာ
သီခ်င္းေတြ ေအာ္ေနယင္း
မင္းနဲ႔ ငါ ဘယ္သူ သီခ်င္းဆိုတတ္လဲ
စစ္ကိုင္းေဆာင္ ေအာက္ထပ္ ေရွ႕တန္းက
ပထမႏွစ္ဥပေဒ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕
မဲေကာက္ရေအာင္တဲ့ .....
ကၽြန္ေတာ္ေလ
အဲဒီတုန္းက
ရီေနလိုက္ပါတယ္ .......
ဂီတာ အသံမည္ရံုနဲ႔ အသံထြက္ရံုဘဲ
သီခ်င္းဆုိတတ္တာကိုးဗ် .....
အေရးအခင္းၿပီးစ ၁၉၉၁ ခုမွာ
ေက်ာင္းထဲကေန
အျပင္က ဘဝမ်ားစြာကို
မတူတဲ့လမ္းေတြမွာ
ေလွ်ာက္ၿပီး ဂန္႔ေဂၚေတာကို
ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ
သူေဌးလိုလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာကို
ေမ့သြားတဲ့သူေတြ .....
လမ္းေၾကာင္းမတူ ၊ ရန္သူလိုျမင္လာတဲ့
ေက်ာင္းတေက်ာ့ျပန္ေတြနဲ႔
မင္း ဒါေတြကို မသိပါဘူးဆိုတဲ့
ဆရာလို သူေယာင္ေမာင္ေတြ ၾကားမွာ
ငါဟာ
ၿမိဳ႕ထဲေရာက္တဲ့ ေတာက်ီးကန္းပါဘဲ ......
ေက်ာင္းေတြၿပီးလို႕
ဘဝေတြျဖတ္သန္းၾက .....
ေနရာဌာနေတြ ေျပာင္းသြားၾက .....
ကၽြန္ေတာ္လည္း
အေဖ့ဆႏၵအရ
တရားသူႀကီးျဖစ္ခဲ့ရ .....
အားလံုးဟာ
အရင္က
ဘာေတြ ေျပာေျပာ ....
ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့ ....
ကိုယ့္လမ္းေပၚမွာ ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနၾကခ်ိန္မွာေတာ့
သတိယမိလာတယ္။
တစ္ခါတုန္းက
အေရာင္မရိွခဲ့တဲ့ ဘဝေတြကို
အပူအပင္မဲ့စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့စဥ္က
မွတ္တိုင္တိုင္းမွာ
သမိုင္းေတြ ရိွေနခဲ့တာကိုး .....
အားလံုးမွာ
တစ္ခါတုန္းက ဆိုတာ ရိွခဲ့မွာပါ .....
၁၉.၈.၂၀၁၄
လားရိႈးၿမိဳ႕
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
၂၂-၈-၂၀၂၄ ရက်နေ့မှ ၁၇-၈-၂၀၂၅ ရက်နေ့ထိ ခေတ္တနားခို နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းလေးပါ
No comments:
Post a Comment